O cukrzycy

CUKRZYCA

Jest przewlekłym stanem chorobowym, którego zespół objawów jest następstwem zaburzeń przede wszystkim gospodarki węglowodanowej w organizmie, ale również wtórnych konsekwencji tego faktu. Zaburzeniom metabolizmu węglowodanów towarzyszą zawsze zaburzenia w przemianie materii wielu innych składników ustrojowych, jak np. białek i tłuszczów.

Wyróżnia się:

• typ I, czyli cukrzycę pierwotną, wieku młodzieńczego, insulinozależną,
• typ II, czyli cukrzycę wieku dojrzałego, insulinoniezależną.

Oba wymienione powyżej typy cukrzycy nazywać można cukrzycą jawną.
 
Charakterystyczne jest bowiem jeszcze zaburzenie gospodarki węglowodanowej, uchwytne odpowiednimi testami laboratoryjnymi, zwane stanem nietolerancji glukozy lub po prostu cukrzycą utajoną. Stan taki, poza dietą ograniczającą cukry, nie wymaga leczenia lekami przeciwcukrzycowymi. W powstawaniu cukrzycy typu I istotną rolę odgrywają czynniki genetyczne oraz nabyte mechanizmy immunologiczne (wywoływane m.in. zakażeniami wirusowymi), ukierunkowane na niszczenie wspomnianych komórek beta wytwarzających insulinę, a znajdujących się w wyspach trzustkowych, oraz wpływy toksyczne. Cukrzyca typu I występuje najczęściej w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym.

Powstawanie cukrzycy typu II warunkują wiek, czynniki genetyczne oraz środowiskowo-ustrojowe, jak np. otyłość, stany zapalne i nowotworowe trzustki, marskość wątroby, związki chemiczne, powodujące zaburzenia czynności komórek wytwarzających insulinę i upośledzenie tolerancji glukozy. Cukrzyca typu II jest najczęstszą postacią, stanowi ok. 80–90% wszystkich przypadków cukrzycy. Występuje głównie u dorosłych, zazwyczaj po 40 roku życia, sprzyja przewlekłym, trudno gojącym się, nawracającym stanom zakaźnym (ropnym).

Długotrwałe leczenie cukrzycy obejmuje:

• odpowiednie leczenie dietetyczne ustalone według należnej masy ciała chorego,
• leczenie normalizujące biochemiczne wskaźniki gospodarki węglowodanowej w organizmie chorego za pomocą regularnego podawania dobranej przez lekarza dawki insuliny lub odpowiednich doustnych preparatów farmaceutycznych (tzw. leczenie hipoglikemizujące),
• leczenie psychiczne (tzw. psychoterapia) w celu uzyskania akceptacji tej choroby,
leczenie odpowiednią aktywnością fizyczną (wysiłkiem fizycznym) w celu zwiększenia przemiany materii i tym samym zwiększenia spalania węglowodanów,
• kształcenie zdrowotne zmierzające do samokontroli przez oznaczanie stężenia cukru we krwi (tzw. glikemii) i zawartości cukru w moczu (tzw. glikozurii) przez samych chorych w domu za pomocą suchych testów papierkowych.


CZYTAJ WIĘCEJ – PROGRAMY TRENINGOWE