O zaburzeniach hormonalnych

ZABURZENIA HORMONALNE
W naszym organizmie znajduje się ponad sto hormonów. Połączone są w mocno skomplikowaną sieć powiązań, czasem wystarczy, że niedobór lub nadmiar jednego z nich, by cały porządek hormonalny organizmu został zachwiany.

Choroby endokrynologiczne to grupa bardzo różnorodnych chorób o różnych objawach i przebiegu. Hormony mogą wpływać praktycznie na wszystkie komórki i tkanki organizmu, a także na nastrój. Równowaga hormonalna jest więc bardzo ważna dla człowieka, jej brak powoduje szereg dolegliwości. Zaburzenia hormonalne oddziałują na zdrowie w szerokim jego spektrum.

Zaburzenia hormonalne dzieli się na dwie główne grupy. Gruczoły wydzielające hormony mogą wydzielać ich zbyt mało (niedoczynność) bądź też zbyt dużo (nadczynność) i wywoływać przez to określone objawy.
Nie zawsze jest to jednak takie proste, na przykład biorąc pod uwagę choroby tarczycy, można zauważyć, że mogą być one bardzo długo bezobjawowe, jak na przykład utajona nadczynność tarczycy. Choroby tarczycy są jednymi z najczęstszych chorób endokrynologicznych.

 

Zaburzenia hormonalne są przyczyną takich różnorodnych chorób, jak:

  • cukrzyca (zaburzenie wydzielania lub działania insuliny - hormonu produkowanego przez trzustkę),

  • ginekomastia (zwiększenie się piersi u mężczyzny wywołane różnymi czynnikami hormonalnymi),

  • zespół policystycznych jajników (zaburzenie funkcjonowania jajników wywołane nadmiarem androgenów - hormonów męskich),

  •   hirsutyzm  (nadmierne owłosienie wywołane nadmiarem hormonów męskich u kobiety),

  • akromegalia (zaburzenie wywołujące powiększenie się stóp, dłoni, języka, nosa i narządów wewnętrznych u osób dorosłych wskutek nadmiernej ilości hormonu wzrostu),

  • hiperprolaktynemia (zaburzenie dotykające zarówno kobiet, jak i mężczyzn, wywołane nadmierną ilością prolaktyny),

  • karłowatość przysadkowa (niewielki wzrost wywołany brakiem lub niedoborem hormonu wzrostu),

  • zespół Morgagniego-Stewarta-Morela (zespół chorobowy wywołujący wiele objawów, takich jak otyłość, hirsutyzm, brak miesiączki, cukrzyca i inne, spowodowany nadmierną ilością hormonu produkowanego przez korę nadnerczy),

  • choroba Addisona (niedobór hormonów kory nadnerczy, wywołujący wiele różnych objawów),

  • choroba Gravesa-Basedowa (nadmierna produkcja hormonu tarczycy),

  • Hashimoto (zapalna choroba tarczycy; choroba  autoimmunologiczna prowadzi do niedoczynności tarczycy),


Zdarzają się także choroby, które obejmują funkcjonowanie kilku gruczołów naraz.

Dbałość o prawidłowy poziom hormonów nie zawsze wiąże się z ich dodatkowym przyjmowaniem w formie leków. Zalecenia niefarmakologiczne bywają podobnie skuteczne, a dotyczą one głównie:
  • sposobu odżywiania,
  • aktywności fizycznej,
  • nauczenia się obcowania ze stresem,
  • ekspozycji na światło,
  • higieny snu,
  • unikania kontaktu z toksycznymi substancjami itp.
Często leczenie hormonalne okazuje się konieczne, lecz bez zastosowania się pacjenta do pozafarmakologicznych zaleceń lekarza, może nie przynieść wystarczających rezultatów.
 
Dobroczynny wpływ aktywności fizycznej na organizm człowieka został już wielokrotnie udowodniony m.in. w badaniach na temat mechanizmów powodujących zmiany hormonalne. Systematyczna aktywność ruchowa reguluje gospodarkę hormonalną, powoduje wydzielanie się hormonów, których niedobór prowadzi do licznych zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu, dlatego warto ćwiczyć.
 

CZYTAJ WIĘCEJ – PROGRAMY TRENINGOWE